Lubię wracać do życia, gdy stygnący ból pozwala wierzyć w wiosnę. Dziś na tę wiarę przemeblowałam pokój. Mam teraz kanapę w widokiem na szpital i światła miasta, które zasypia bardzo wcześnie, ale się tego nie wstydzi.
Dziękuję za Waszą obecność. Najbardziej jej potrzebuję, gdy mnie samej jest siebie brak.
Ja jestem zawsze Kasiu ..nawet jak mnie nie ma:)
OdpowiedzUsuńzdrówka życzę
Pani Poezjo:)
Rafale, Ty to wpadasz jak po ogień:)))
UsuńAle bardzo mnie i to cieszy:)
I ja dużo zdrowia Kasiu życzę.
OdpowiedzUsuńNie wiem co Cię dręczy, ale życzę by odeszło i nie wróciło.
OdpowiedzUsuńwszystkiego dobrego!
Maju, M. dziekuję Wam dziewczyny. Niech ucichnie, a będzie dobrze. Wyleczyć tego nie można. Na razie.
UsuńHej, a na twój powrót bzy już mają pączki :) już już za chwilę będą kwitły :)
OdpowiedzUsuńBazylio, uwielbiam bezy . U mnie do nich jeszcze troszku .dziś rano z autka zmiatałam ok 10 cm sniegu :P
UsuńTaaa, bezy też.
UsuńKasiu, czytam Cię w Vancouver właśnie, u mnie noc Twoim dniem.
OdpowiedzUsuńŻyczę żebyś dobrze się poczuła, cokolwiek to jest za paskudztwo.
Alejko, ależ Cie wywiało:))
UsuńMam nadzieję, że z każdym dniem to paskudztwo , co mnie męczy ucichnie:)
Mam nadzieje że wiosna się uśmiecha u Ciebie szeroko mimo że troszkę jakby przycichła i zimnem owiała :)
OdpowiedzUsuńmam nadzieje, że ból... poszedł sobie..
życzę Ci dobrych Świąt, spokojnych, zdrówka Duużoo :)) dla ciebie i Twych bliskich :)
Kasiu, dobrych Świąt. I pogody. tej za oknem i tej w nas:)
OdpowiedzUsuń