nie wiem czy potrafię nazwać
milczenie które stygnie pod powiekami
gdy zamykam oczy świat wydaje się
odrobinę lepszy niż wczoraj
słońca zakwitają w pościeli
ciepłym oddechem niedziel
skazanych na mijanie
nie wiem jak daleko potrafię iść
to co bliskie smuci się niezachwytem
byle do jutra byle do lata byle do ciebie
tylko skąd tyle przestrzeni miedzy nami?
Z wiatru ta przestrzeń, pewnie z wiatru...
OdpowiedzUsuńCzy z wiatru czy z nieba, miłością wypełnić ją trzeba :)
OdpowiedzUsuń"moje słońca zakwitają w pościeli ciepłym oddechem niedziel" Pięknie to jest napisane.
Pozdrawiam gorąco
...powiało tęsknotą...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam:)
a słoneczko coraz wyżej wschodzi......:):)
OdpowiedzUsuńR
Latarniku, z hulania, z hulania;)
OdpowiedzUsuńKate, pozdrawiam Cię ciepło i życzę jak najpiękniejszych słońc na pościeli:)
Ida, troszkę tak...
Rafale, mhm.I za chwilę będzie wiosna...Mimo,że lubię zimę, to już tęsknię za maleńkimi zielonymi listkami...
słońca zakwitają w pościeli
OdpowiedzUsuńCUDOWNOŚCI !