Niewierny Tomasz

Dziwne deja vu
siedzę wpatrując się w białą planszę
dźwięki pianina dziesięć poskładanych lat
nadaje kierunek moim myślom
kiedyś miałam być tą złą - macochą a może tylko mi się zdawało
pamiętam granatowe pudełeczko
nie, nie byłam w porządku byłam obok ale na wyciągnięcie ręki
powinnam była zniknąć trzymała mnie umowa
uwielbiałam poniedziałki nie lubiłam weekendów
niech stanie się poniedziałek pisałam
cały świat przeklinał początki tygodni
a we mnie dusza śpiewała głupia dusza
widziałam dwunastoletniego Tomasza
a potem czuwałam jak rośnie
jak staje się mężczyzną zbyt szybko
jak on mnie nienawidził
dla niego byłam tą przez która odeszła matka
miała raka
dość
dziś
* dzień ojca
ciekawe gdzie teraz są Tomasz i jego ojciec
okna straszą chłodem od dawna zasuniętych sztor
tak mało siebie wiem