środa, 14 września 2022

Niemówienie

 próbuję opisać twe niebycie

w rozgrzanych alejkach

ukruszone serce krwawi karminem zachodzącego lata

dłonie w mgły wkładam i tkam

to nasze niemówienie 

dziwnie spokojna

o
Etykiety:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Jesteś.To wystarczy.

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

Trzeba zniknąć

Trzeba zniknąć by móc wrócić w śmiech I odpustowe korale  Trzeba zniknąć By znów zacząć mówić I innym rozdawać codzienność

  • Z niewysłanych listów
    Panu się zdaje, że może mnie zamknąć w słowie, a ja ponad jutro biegnę chmury zgarniając. Piaskowa droga opowiada mnie z czasów, gdy boso r...
  • Stary zegar
    Tydzień przyspiesza w okolicach środy. Im więcej mam lat, tym większą ma wartość przyspieszenie. Nie umiem skondensować czasu, a ten śmieje...
  • Trzeba zniknąć
    Trzeba zniknąć by móc wrócić w śmiech I odpustowe korale  Trzeba zniknąć By znów zacząć mówić I innym rozdawać codzienność