Podróże wyganiają z niego chłód.
I jest taki sam, za jakim tęskniła, gdy rozgrzany piasek przesypywał się między palcami jej stóp.
Pociągi, tęsknym gwizdem, straszą dworce zasypane śniegiem.
Inter City miarowo rozgrzebuje wspomnienia.A on przegląda sekretne fotografie i udaje przed samym sobą, że tęskni. Oddalenie od domu wyznacza masochistyczny rytm - od słowa do słowa stają na tym samym.
Kolejny raz Stacja Niezrozumienie.
Najsmutniejsze są rozmowy w całkowitej ciszy. Kłótnie bez słów, na spojrzenia uciekające w dal. Każde chce wyć, a żadne nie potrafi wykrzyczeć. Bo i nie już ma po co.
OdpowiedzUsuńTak, taka milcząca zgoda na koniec.To chyba najsmutniejsze.
OdpowiedzUsuń