środa, 1 grudnia 2010

Koronki

Za oknem zaczyna się koronkowy dzień.
Minus osiemnaście.
W oczach mam zachwyt.
Piję kawę i celebruję środową niespieszność.
Kuchenne okno jak mantra szeptana mrozem.
o
Etykiety:

3 komentarze:

  1. Blue1 grudnia 2010 08:41

    koronki... to jest własnie to co najbardziej kojarzy mi się z gankiem ukochanej babci, kiedy mróz ścisnął. to, co kocham w zimie najbardziej. przypomniałaś mi... dziękuję. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. słodko-winna1 grudnia 2010 09:04

    Itako, tylko dlatego, że mam stare okna mogę cieszyć się takim kuchennym oknem. Te nowe, szczelne już chyba nie przyjmują taki obrazków:))

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy1 grudnia 2010 16:04

    rany boskie, a ja latałam po krańcach świata, w śniegu po pas i z soplami u nosa. to niesprawiedliwa środa! pfff...

    riv.

    OdpowiedzUsuń

Jesteś.To wystarczy.

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

Trzeba zniknąć

Trzeba zniknąć by móc wrócić w śmiech I odpustowe korale  Trzeba zniknąć By znów zacząć mówić I innym rozdawać codzienność

  • Z niewysłanych listów
    Panu się zdaje, że może mnie zamknąć w słowie, a ja ponad jutro biegnę chmury zgarniając. Piaskowa droga opowiada mnie z czasów, gdy boso r...
  • Stary zegar
    Tydzień przyspiesza w okolicach środy. Im więcej mam lat, tym większą ma wartość przyspieszenie. Nie umiem skondensować czasu, a ten śmieje...
  • Senność
    zawieruszył się zabrał miodowe włosy spojrzenie głęboko orzechowe wyprowadził na spacer poduszki niedaleko na balkon kołysze się na rogu prz...