Nie mam pojęcia o czym śpiewa, ale dziwnie głaszcze mą duszę
jej głos prześlizgujący się między tym, co mogłabym nazwać
lecz boję się, że to nie to...
pozwólcie, że Wam przedstawię: Adriana Calcanhoto
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Trzeba zniknąć
Trzeba zniknąć by móc wrócić w śmiech I odpustowe korale Trzeba zniknąć By znów zacząć mówić I innym rozdawać codzienność
-
Tydzień przyspiesza w okolicach środy. Im więcej mam lat, tym większą ma wartość przyspieszenie. Nie umiem skondensować czasu, a ten śmieje...
-
Panu się zdaje, że może mnie zamknąć w słowie, a ja ponad jutro biegnę chmury zgarniając. Piaskowa droga opowiada mnie z czasów, gdy boso r...
-
Trzeba zniknąć by móc wrócić w śmiech I odpustowe korale Trzeba zniknąć By znów zacząć mówić I innym rozdawać codzienność
Rasgue as minhas cartas
OdpowiedzUsuńE não me procure mais
Assim vai ser melhor
Meu bem!
O retrato que eu te dei
Se ainda tens
Não sei!
Mas se tiver
Devolva-me!
O retrato que eu te dei
Se ainda tens
Não sei!
Mas se tiver
Devolva-me!
Devolva-me!
Devolva-me!
jesli chcesz tłumaczenie to wysle @
OdpowiedzUsuńMmmm...
OdpowiedzUsuńAaależ miło..!
Przy tak pięknej muzyce, śpiewanej ciepłym
głosem i tym "portugalskim szeptem"-
można się - jak to kiedyś napisała jedna
z moich Czytelniczek - "rozsmarować
po dywanie" z rozkoszą... ;)
Cudnie! ;)
Bardzo proszę, Caminho:))
OdpowiedzUsuńMarius:- ))muszę koniecznie zapamiętać to określenie: Jest bardzo...hmm plastyczne;)Pozdrawiam:))