Fortyfikacje ze słów

Być

2012-01-25T13:07:00.006+01:00

Wdycham świat i jest jakbym była
Światem, domem, katedrą, zachwytem.
Pod moje okno gołębie podchodzą
I w głębokim gruchaniu zamykają zamyślenia.
Jestem jedynie tą, która się zdarza
Na styku dłoni i ust.
Być wiecznością
To takie zobowiązujące.

Ferie i filozofia

2012-01-22T21:07:00.004+01:00

Zima, ta śniegowa. Trochę zachlapana, trochę mgielna. Ale biała. Cicha, dobra, przykrywająca szarobure ulice. Ładna, bo feryjna.
Rozgarniam nastroje. Przyłapuję się na tym, że stawiam na bzdury i te wyprowadzają mnie z równowagi- rozbity dzbanek, nieumyty kubek... Przydałby się jakiś mistrz cierpliwości.
W myślach sama siebie strofuję za bycie niedobrą. Nie umiem jeszcze za to przeprosić.
Czy zdając sobie sprawę ze swojej czepliwości bliżej mi do poprawy?

***

2012-01-19T19:55:00.003+01:00

hołubię ciszę
a ona przysiada w nogach
próbuję ją objąć
oczy jej ogromnieją
słowami które nie przychodzą

Sobotnia kawa

2012-01-14T09:31:00.005+01:00

Lubię moją samotność, gdy czas nie nagli i teraźniejszość ma spokojną twarz. Siadamy naprzeciw siebie i pijemy kawę głęboko zaglądając sobie w oczy. W takich chwilach wierzę w nieśmiertelność.
Niechby tylko sąsiad wyłączył to 'umpa-umpa'.

Okno na niebo

2012-01-13T21:47:00.003+01:00

Coraz częściej, nim wejdę do budynku, zadzieram głowę. Szybko liczę miesiące. Zastanawiam się, co los pokaże?
I wiecie? Jestem ciekawa. Nie przerażona. Choć od września jedną z możliwości jest bezrobocie. Snują się wizje, a ja w dużym oknie widzę niebo. I się uśmiecham.
Wszak, gdy Bóg zamyka drzwi, otwiera okno. Mocno w to wierzę.

Pieczątkowo a Hipokrates

2012-01-11T09:53:00.010+01:00

W doskonałym świecie empatycznych lekarzy nie ma pieczątek, ani literek "P" na receptach.
Chciałam napisać,że rozumiem protest lekarzy przeciw obciążaniu ich finansową odpowiedzialnością, ale niech będzie tak, że ten protestujący lekarz ma w sobie odrobinę empatii. Dziś wstawiona z pełną świadomością literka "P" na recepcie sprawia, że jest ona nieważna. Prośba, by zmienić tę receptę na taką z literką "R" lub 30 % płatnością pozostała głucha.
Protest przeciw obciążaniu lekarzy finansową odpowiedzialnością zgubił gdzieś ludzkie oblicze tych , którzy składali przysięgę Hipokratesa.
"Będę stosował zabiegi lecznicze wedle mych możności i zdolności ku pożytkowi chorych, broniąc ich od uszczerbku i krzywdy. (...)
Do jakiegokolwiek wejdę domu, wejdę doń dla pożytku chorych, wolny od wszelkiej chęci krzywdzenia i szkodzenia (...)"
-z przysięgi Hipokratesa
Pani w aptece mówi: jakby pani poszła do niego prywatnie, pewnie by zmienił. Nie wiem. Ale już mniej we mnie serca dla tego protestu.
Póki trwa ten rozgardiasz, pilnujcie wystawianych recept. Lepiej niech by w miejscu "P" był "x". Dostaniecie wtedy w aptece lek z 30% płatnością.
Mądry Polak po szkodzie, a Polka po wizycie u lekarza.

Chichot

2012-01-09T13:51:00.003+01:00

Rzadko to mówię: tęsknię za słońcem.
Chmur wystarczy Jej Chmurności w nazwie.
Miele się czas. Znów odzywa się niepewność.
Dzisiaj włodarz naszego miasta będzie przekonywał, że likwidacja ośrodka wyjdzie nam na dobre.
Tylko skąd ten szyderczy chichot w mojej głowie?

Kukułka

2012-01-05T23:00:00.006+01:00

Poznaję sąsiadów. Już wiem, kto mieszka nade mną, kto pode mną.
- Ona panią broni? - pomarszczona dłoń poprawia aparat słuchowy.
Przytrzymuję Zarę, by starszy pan mógł bezpiecznie przejść bez narażenia się na szalone brykanie mego psa.
- A gdy podniosę rękę, to na mnie skoczy?
- Ależ nie, może ją pan pogłaskać - przekonuję, widząc ruch ręki pana z mieszkania pode mną. Trzymam mocno Zarę, by ta nie skakała.
- Proszę, to dla pani.
Dłoń wyciągnięta w moim kierunku. A na dłoni "Kukułka".
-Dziękuję-wołam w kierunku z trudem wspinającego się po schodach mężczyzny.
To był dobry dzień.
Chciałabym wierzyć, mając przed oczami aparat słuchowy starszego pana z mieszkania piętro niżej, że szalone harce Zary nie dokuczają mu zbytnio.

Bezsnieżna zima

2012-01-03T16:56:00.001+01:00

A teraz wyglądam wiosny.

Sylwestrowy spokój

2011-12-31T16:19:00.004+01:00

W czekaniu na Nowe otwieram balkonowe drzwi i sycę się tym, co odchodzi; rozliczam przeszłość, sumuję znaki. W piekarniku dochodzi ostatnie w tym roku ciasto; faszerowane okonie czekają na swoją kolej. Dziś będzie spokojnie, zaprosiłam rodziców byśmy razem pożegnali ten Stary Rok tu, u mnie.
31 grudnia 2011 roku całą pełnią pokazuje mi, że starzeje mi się syn. Pierwszy raz spędzi Sylwestra z dala od mojej spódnicy. Cieszę się, że tak ładnie mu w dojrzewaniu i troszkę smutno, że to już.
W nadchodzącym roku życzę Wam, abyście w każdej z chwil potrafi odnaleźć iskierki szczęścia i nadziei; by świat i ludzie wychodzili Wam naprzeciw. Sięgajcie po niemożliwe! Szczęśliwego Nowego Roku.

***

2011-12-28T19:03:00.001+01:00

noc
przykościelna cisza
mgła pachnie kadzidłem
apetyt na modlitwę
smakuje piernikiem

Poświąteczna ciałpedka

2011-12-26T19:45:00.006+01:00

Czas poświąteczny przywraca odpowiednią perspektywę. Składamy się z codzienności, tylko czasem jaśniejemy. Rozbudzone lenistwo mruczy niezadowoleniem i kładzie się w nogach. Jeszcze przez chwilkę chce nacieszyć się ciepłą beztroską. Jutro siódma wygoni mnie z domu. Choć dla innych to takie normalne. Przyzwyczaiłam się do bycia ciałpedką, która delektuje się długą świąteczną przerwą. Nie w tym roku. Tym razem aż do Sylwestra (łącznie z sylwestrowym porankiem) oddam się pracy. Nie, to nie pracoholizm, a zobowiązanie. A poza tym w Nowy Rok wejdę bez zaległości, czego i Wam życzę.
Póki co, syćmy się Bożym Narodzeniem, wszak jeszcze trwa.

Już za chwileczkę, już za momencik

2011-12-24T15:38:00.002+01:00

Dziękuję za życzenia. Dziękuję, że tu zaglądacie.
Ci, których znam i Ci anonimowi.
Zdrowia, spokoju, miłości w ten magiczny świąteczny czas.

"Krok po kroczku..."

2011-12-22T20:13:00.006+01:00

Oczarowanie. Nic więcej. Maleńkie szpileczki zachwytu uczepione siatki. Mgła i mróz dobrały się jak w korcu maku.
A propos maku, jutro kuchnię w posiadanie wezmą makowce.
Dziś już stygną pieczeń i pasztet.

"Krok po kroku, krok po kroczku najpiękniejsze w całym roczku idą święta..."

- Przyjaciele Karpia 2011

Wracam

2011-12-21T21:28:00.002+01:00

wracam do mego nieba
szczytów drzew wychłostanych wiatrem
balkonowych zapatrzeń
w których tyle mnie
ile migawce pozwolę uchwycić
na parapecie przysiada grudzień
zdziwiony bezśnieżnym oddechem
za chwilę mocne postanowienia
wezmą nowy rok w uściski
dom z goździków i mgły
coraz więcej pragnień mieści
otwieram bezgłośnie usta
choinka płonie od marzeń

Sklejanie

2011-12-19T07:40:00.001+01:00

umierają we mnie mapy twego ciała
i coraz więcej ślepych zaułków prowadzi donikąd
na skrzyżowaniach pamięci obcy spotykamy się
uparcie wypatrując znajomych śladów
zapachu świeżo umytych włosów
soku z pomarańczy ściekającego po palcach
mocno nakrochmalonej pościeli
lepią się do mnie obrazy
coraz bardziej cicha wdycham spaliny mknących aut
z wysokiej wieży zegar mruga prześmiewczo
nie umiem żyć w dużym mieście
brakuje mi szumu swobodnego wiatru
znajomej gazety podawanej z uśmiechem bez słowa
ciemności lgnącej ufnie do snów które mruczą nad ranem
jestem prowincjuszka zakochaną w uliczkach
znajomo roztupanych słonecznym largo
do gardła podchodzą mi wspomnienia
dławię się łzami

Blisko. coraz bliżej

2011-12-15T21:03:00.005+01:00

W tym roku święta zbliżają się znienacka. Poza tym dorośleję. Zrobię samodzielnie łamańce. Już jako kucharz, a nie jego pomocnik. Będę całkiem dorosła, gdy samodzielnie przygotuję 12 potraw. Nie spieszy mi się do dorosłości.
Póki co w ulubionej kawie topię kawałki słońc.
Wydycham zmęczenie.
Jeszcze trochę.

Fotel

2011-12-09T22:11:00.007+01:00

Potrzebuję wtulenia. Dlatego licytuję duży fotel, który przyjmie mnie bez zastrzeżeń. Bez względu na moją wagę i rodzaj literatury, którą będę czytać. A potem zapadnę się i sama siebie nie poznam, gdy zatonę w świecie wymyślonym przez innych. Fotel przysunę do balkonowego okna i z kubkiem gorącej herbaty postawionym na parapecie będę obserwować zimę, która lubi długie opowieści. Będę szukać do skutku, aż znajdę fotel, który pokocha mnie z wzajemnością.
Zima już się śnieży.

Zadyszka

2011-12-06T21:10:00.005+01:00

Szaleństwo mogłoby być ratunkiem. Piję czerwoną herbatę i uświadamiam sobie, że dniami (już nie chwilami) nie czuję, jak mija mi czas. Za chwilę przy stole rozsiądzie się Boże Narodzenie. Ciągle nie mam jak zasiąść nad książkami, które okupują nowe półki. Wieczorami jestem tak zmęczona, że przyjmuję tylko net w jego najmniej skomplikowanej postaci. Na słowo drukowane nie mam siły, chyba że prościutką książkę pt. Dlaczego mężczyźni nie słuchają, a kobiety nie umieją czytać map (polecam, spośród wielu poradników typu: "bo kobieta , bo mężczyzna" ta jest napisana z jajem) Obok gra telewizor, który zagłusza podpowiedzi mego skrzydlatego stróża, by położyć się wcześniej spać. Patrzę na choinkę, którą kupiłam w sieci, a która już oswoiła kąt pokoju. Dziś dokupiłam lampki. Święta są tak daleko ode mnie. Może jak skończę wyjazdy do A., wtedy zacznę delektować się grudniem.
Czy już mówiłam, że na wjeździe do mego miasta pachnie ciepłym mlekiem?

Naprzeciw

2011-12-04T20:46:00.002+01:00

Jeśli takie ubezpieczenie jak ortografia , to chroń nas panie od zdarzeń nagłych i niespodziewanych.

Dzień na tak

2011-11-30T20:18:00.004+01:00

umykają mi dni
przymierzam sukienki spodnie
3 grudnia to będzie dzień na tak
kto wie? może niedługo znów będę ciocią
pod pałacem ślubów zerknę w niebo
dobre życzenia rzucę
wprost w objęcia jej chmurności
a potem obejmę brata szerokim uśmiechem
nocą wyjdę na Starówkę
by powiedzieć miastu dobrze że cię mam

Skręcone rajstopy

2011-11-25T20:24:00.005+01:00

W obcych ludziach widzę tych, których już nie ma.
Starsza pani w bibliotece mogłaby być moją babcią. Z karteluszką prosi o książki z życia. Zadowolona wychodzi z siateczką pełną powieści. Patrzę jak się oddala. Skręcone rajstopy wzbudzają we mnie czułość.
Być taką staruszką zakochaną w książkach, gdy czas przyjdzie ku temu.

Z niedopatrzenia

2011-11-23T08:37:00.003+01:00

stoję nad brzegiem rozumu
zrobię krok
i będę w samym centrum serca
z którego się wraca
z szaleństwem w oczach
z głodnymi ustami
na krańcach nadziei dobre chochliki
suszą buty
przed kolejną wyprawą w chmury
metodycznie warzę słodko-winne piwo
które ze mną wypijesz

Czytam stare moje zapiski.Dziś ten wiersz - "Z niedopatrzenia"
Powtarzalność moich nastrojów zdumiewa mnie i niepokoi.
Ratuje mnie cisza.
Za oknem plus pięć. Dzisiejszy sen zepsuł smak pierwszej kawy.

Niebieskie tabletki

2011-11-21T08:04:00.004+01:00

Rozczarowują mnie noce
ciężko kładą się w nogach sapiąc ciemnością
lubieżnie dotykają moich snów
sprawdzając odległość między żarem a chłodem
budzę się przerażona niepamięcią
liczę tabletki na niezaspokojenie
chłodne blistry patrzą na mnie niebieskimi oczami
ciągle jeszcze zaprzeczam że to nic

Z głodu

2011-11-19T07:54:00.006+01:00

nakarm mnie tą ciszą
która dudni zamknięta w klatce żeber
i ma oczy głodne od niemówienia
zazdrosna o lekkie sukienki
byle do wiosny
szepczesz mi
może już jutro
wyśnimy się sobie niezazdrośni
o jesień która przeszła mimo

* Byle do wiosny?

Blisko

2011-11-16T10:31:00.004+01:00

Dziś: samochód wymalowany w koronkowe esy-floresy ; wsiadanie za kierownicę od strony pasażera, (bo tylko w tych "drzwiach" puścił zamek); niebo niezwykle niebieskie; chuchanie w dłonie...
Blisko, coraz bliżej. Zima.

Plany nie organy

2011-11-15T09:08:00.003+01:00

Spojrzała za okno, szum pędzących ciężarówek przywrócił ją do życia. Na oślep odstawiła filiżankę malowaną w rudo-żołte słoneczniki. Ta niebezpiecznie zachwiała się na owalnym spodku.
- Jestem zmęczona!- przemknęło jej przez głowę.
- Jesteś leniwa - usłyszała. Odwróciła się. Przy toaletce siedziała Panna Doskonała i ze starannością najlepszego logopedy wydymała usta - Nigdy się nie zmienisz. Gdy tylko jest trudniej, snujesz plany o ucieczce.
Pierwszy raz od długiego czasu przyjrzała się jej z uznaniem - trafiła w sedno. Spojrzała na nią uważniej i złapała ją na ciepłym uśmiechu. To było niezwyczajne. W tej chwili mogłaby ją nawet polubić. Zamknęła oczy. W powietrzu rozniósł się zapach jej ulubionych perfum.

Duch głosu

2011-11-13T17:31:00.002+01:00

Chciałabym być dobra w tym, co robię. Tak, by: mała Agatka do gestów, które wykonuje dołączyła słowa "Pierwsza godzina niedźwiedź śpi..."; by Dominika zamiast obłędnego wrzasku wykrzyczała, że ma mnie dość; by Michał powiedział z uśmiechem "król Karol kupił królowej Karolinie..." i był z siebie dumny; by Kuba najpiękniej "szeleścił", a Tomek razem ze śmiechem, który jest zaraźliwy, spontanicznie słowami opowiedział tę radość...
Póki, co się uczę. Szukam sposobów, materiałów, obrazków, dźwięków i piosenek, które obudzą w "moich" dzieciach ducha głosu, który sprawi, że oni będą śpiewać, rozmawiać, żądać i dziękować, a ja będę wiedzieć, że ta beznadzieja, która czasem się we mnie zakrada ma sens.

Opieka

2011-11-08T21:12:00.000+01:00

Gdy wokół gęsta mgła, anioł stróż działa w ciemno.

Dobrze mi

2011-11-04T20:16:00.004+01:00

Pozwoliłam pokonać się chorobie, która we mnie tyka od sierpnia.
Lecz nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło - mam wolny weekend. Obiecałam dogodzić sobie kocem, książką, długimi spacerami.
Tylko nie potrafię się zdecydować, jaką książkę wybrać z tych czekających? Wczoraj dotarło do mnie "Deszczowe lato" Anny Kamieńskiej. Lubię jej wiersze. Od dziś lubię też jej opowiadania. A może "Miłość w czasach zarazy"? A. namawia mnie do jej przeczytania i ma tak błyszczące oczy, gdy o niej opowiada. To wystarczająca rekomendacja. A może "Taniec Nataszy"?
Uśmiecham się do siebie. Każda z nich króluje w innym miejscu domu. Pierwsza zamieszkała w łazience, druga zerka na brzozy, które widać z oddali, trzecia tęsknym spojrzeniem ogarnia moje łóżko...
Otulam się miękkim kocem. Dobrze mi tak, mimo tykania.

Dojrzałe kobiety

2011-11-03T07:08:00.001+01:00

Dojrzałym kobietom
łatwiej znieść słowa
których usłyszeć nie mogą
Dojrzałe kobiety
mają bardzo ważne zajęcia
faksymile w torebce
i dom cały z feng shui
Dojrzałym kobietom
śnią się ciała dwudziestolatek
bezwstydnie gładkie
Dojrzałe kobiety codziennie rano
witają armię drogich poddanych
ustawionych karnie pod lustrem
Dojrzałe kobiety
wypielęgnowanymi dłońmi
sen przeganiają
napinając zmarszczki aż do przekleństwa

O tym, jak zyskałam godzinę

2011-10-31T05:47:00.008+01:00

Całą noc podróżowałam pociągami. Tym razem nie zgubiłam bagażu-szukałam Zary, której zachciało się być "psem, który jeździł koleją". Wiedziałam, że wskoczyła do pociągu, widziałam ją wyglądającą zza szyby. Zanim przebiegłam wiaduktem na drugi peron, pociąg odjechał, a z nim Zara. A potem szukałam jej jeżdżąc całą noc i coraz więcej było we mnie smutku i pewności, że już jej nie zobaczę... Podniosłam komórkę, była 5.55, a za drzwiami piszczał pies. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że nie warto już się kłaść: zrobiłam kawę, usiadłam przy stole w kuchni, rozłożyłam gazetę.Spojrzałam na ścianę. Wskazówki kuchennego zegara wskazywały: 5.04. I już wiedziałam, że moja komórka nie ma automatycznej zmiany czasu.
Teraz delektuję się godziną życia więcej. Mimo długiego weekendu, o siódmej muszę wyjść z domu. Tykanie zegara miesza się z chrapaniem Zary z korytarza.

Pożegnanie października

2011-10-29T19:57:00.004+02:00

Zasnęła we mnie poezja. Jeszcze próbuję w prozie upatrywać znaków na jutro. Piekę ciasto, robię sałatkę, pokrzykuję na syna. Październik mija łagodnie, choć na mecie doprowadził mnie do zadyszki. Przysłuchiwałam się swojemu sercu-trzepotało zniecierpliwione zaniedbaniem. W takich chwilach przypominam sobie, że 26 lat miałam dawno temu.
Marzy mi się sen nieprzerywany spoglądaniem na budzik. Ostatnio pilnuję nocy-punkt kontrolny jest około trzeciej. Czasem drugi sięga piątej, jakby sprawdzał moją czujność.
Śpij dziecko, bo przyjdzie czas, że nie będziesz mogła - słyszę i staje przed mną jak żywa moja Babcia, która od piątej rano siedząc na brzegu wielkiego tapczanu delektowała się powieściami z życia.
- Bo widzisz Kasiu, książkami trzeba się delektować- powiadała - i zaglądała, ile jej kartek zostało do końca - Gdzie ty tak się spieszysz z tym czytaniem?
Październik telegraficznie wystukuje migawki wspomnień.
W poniedziałek do Studzienicznej zawiozę Babci światełko.
A dziś śpimy godzinę dłużej. Trzecia, która staje się drugą nie ma prawa mnie obudzić.

Wracam do górek

2011-10-27T07:36:00.003+02:00

Mieszkam obok górek, gdzie dzika róża wpada w objęcia obłoków. Postanowione: nakładam stabilizator i znowu dam popalić kolanu - kijki zamieszkały od wczoraj na brzegu szafy.
Lubię cię jesieni za stawanie w konkury z niebem, oziminą i szronem szyjącym koronki na brzegach liści.

Autyzm

2011-10-26T08:24:00.003+02:00

Przyglądam się dzieciom. Na co dzień nie pamiętam, jakie to szczęście mieć je zdrowe, uśmiechnięte, potrafiące opowiedzieć o swoich potrzebach...
Pamiętasz? Mówiłam, że bywam logopedą. Ostatnio coraz częściej i staranniej sprawdzam swoje umiejętności.
Uśmiech Tomka roznosi się szerokim echem i biegnie schodami z góry na dół.
Niezadowolenie Dominiki wibruje w uszach głośnym krzykiem.
Nikola w oczach ma tyle słońca, że w pokoju jaśnieje. Tylko oczy są ustami i zamiast nich opowiadają chwile.
Z każdym dniem coraz więcej dzieci dotkniętych tajemnicą.
Oswajam autyzm, by nie straszył niewiadomym.

Dotyk niewidzialnego

2011-10-25T21:19:00.002+02:00

Czy czujesz te dotknięcia niewidzialnego, które nie pozwalają rozbić się o krańce rozpaczy?

Zara jesienna

2011-10-22T07:26:00.003+02:00

Wyprowadza mnie na spacery i ma w sobie tyle energii, że nawet mimowolnie kawałek onej dostaję i ja. Mój syn mówi, że lubi być "brana na rączki, bo przecież ona nigdy nie była mała". Gdy nie widzę, lubi moje łóżko. Lubię z nią pogadać przy porannej kawie, a ona wyrozumiałym okiem patrzy na moje rozespanie i niewyjściową fryzurę.
Wyglądam na północ, za oknem mgła jak mleko. Za chwilę w nią pójdziemy. Do kieszeni chowam jabłko. Zara z uporem maniaka biega i aportuje.

A jutro

2011-10-20T21:29:00.002+02:00

Śpi we mnie droga. Jutro ją obudzę.

Konwenanse

2011-10-18T09:07:00.007+02:00

Otworzyłam drzwi. Na progu stał On. W podniesionym kołnierzu płaszcza przyniósł kilka liści i dotyk szronu. Pachniał mrozem i niepodziewanym. Wpatrywałam się w niego zastanawiając się, co nowego przyniesie? Pies podbiegł do niego i obwąchał nogawki spodni, a potem cofnął się na swoje legowisko dając przyzwolenie na odwiedziny. Szerokim gestem zaprosiłam go do kuchni. Usiadł na krześle i bacznie mi się przyglądał jakby liczył zmarszczki.
- Wyglądasz nieszczególnie - wychrypiał jak ktoś, kto pali za dużo papierosów.
- Lubię te twoje komplementy - odpowiedziałam cicho, nalewając do żółtej filiżanki herbaty - Cukier?
- Nie, dziękuję. Ty też nie powinnaś - uśmiechnął się z przekąsem.
Wtorek nie bawił się w konwenanse.
- I idź umaluj oczy.
Bez słowa wstałam od stołu.

Wzajemność

2011-10-16T09:28:00.007+02:00

Nie jestem smutna-"segreguję myśli".
Czas przystaje zdumiony. Balkonowy wrzos dziwi się coraz bardziej żółtej topoli, a przecież sam jest jesienny.Przyglądam się sobie w nowym miejscu, brakuje w nim jeszcze kilku detali, które dosmaczą go duszą.
Dziś nad ranem trawę przykrył szron i ciągnie chłodem od pól. Za ścianą sąsiad z tego samego rocznika wypróbowuje moją tolerancję.
Wiesz, będziesz musiała się przyzwyczaić - śmieje się przez balkon-to mój sposób na stres.
Nie potrafię określić, kto wyśpiewuje w takt dyskotekowego rytmu, ale wiem, że J. zatrzymał się w latach 80-ych. Włączam nazbyt głośno gramofon. Będziemy uczyć się nawzajem. Przez ścianę.

Decyzje

2011-10-15T11:18:00.004+02:00

Zrezygnowałam ze studiów, których nawet nie rozpoczęłam. Zastanawiam się, ile w tym lenistwa, a ile racjonalizmu? Dziękuję, że byłeś ze mną, gdy się wahałam i gdy podjęłam decyzję.
A o 6 nad ranem zmarł mój dziadek.

Wolność od szkoły

2011-10-14T09:09:00.003+02:00

Leniwe poranki mają w sobie coś z obietnicy.
Za oknem dzień przyspiesza w rytm stukających obcasów pani spod siódemki. Wyglądam przez okno na północ. Mężczyzna w długim płaszczu walczy z wiatrem - jedną dłonią podtrzymuje kapelusz, w drugiej szamocze się płachta gazety. Uparcie próbuję zobaczyć jej tytuł- nie udaje mi się. Kuchnia jeszcze śpi, tylko w jej kątach porozsiadały się zamyślenia. Maluję oczy-odrobinę-pamiętając o złotym środku i o tym, że jak już to już. Nieświadomie głaszczę psa po głowie, który wymrukuje spacer - brązowe oczy mówią: idźmy już. No to idę.

Los

2011-10-12T21:56:00.002+02:00

Rezygnuję z jesieni w Bieszczadach. Może lato, albo wiosna będą dla mnie? Nie uciekną. Tyle lat są i będą. Tym razem los gra pierwsze skrzypce, ale życie toczy się dalej. Zamiast gór wybieram Auditorium Maximum. Czy już wspominałam, że znów będę studentką?
Cieszę się na te 3 semestry opisane Warszawą. I znów będzie mnie uwodzić turkot kół pociągu. Inauguracja w tę sobotę.

Tak albo tak

2011-10-10T20:58:00.008+02:00

Gdy wszystko się układa; gdy dni przechodzą słoneczną promenadą; gdy otrzymałam nagrodę prezydenta miasta; gdy czekam na Bieszczady, nagle dowiaduję się, że ojciec mojej mamy, a mój dziadek (jedyny jakiego znałam) dostał udaru i leży nieprzytomny w s1zpitalu. Ta noc będzie decydująca.
Bieszczady albo...
Kruchość życia zazwyczaj objawia się niespodziewanie.

Piątkowy spokój

2011-10-07T07:15:00.009+02:00

Dzieję się z tobą październiku i mam coraz mniej lat na przekór metryce. Gołębie w moich włosach spokojnie wiją gniazda. Wąskie strumyki w kącikach moich oczu opowiadają każdy z uśmiechów, który był. Jestem muzyką tuż nad progiem dnia. Dziś otula mnie 39 aria Pasji wg św. Mateusza. Piszę list i lekko się uśmiecham. Za kuchennym oknem mój nastrój dopełniają wirujące, żółte liście. Klon ciepło mruga do nisko sunących chmur. Jestem spokojem, czego i Wam życzę.

Czekanie

2011-09-22T21:22:00.000+02:00

nie przychodzisz
drzwi milczą zaklęciem
rzuconym jesieni
na progu dzieci z mgły
obiecują wieczność
nie przychodzisz
rozwieram palce
i czas przez nie szepcze
wydmami od morza
głaskanymi czekaniem

Burza

2011-09-19T09:51:00.003+02:00

Skradasz się jesieni lekko jakby odjęto ci wagi.
Za oknem w słońcu grzmi poniedziałek.
Burza na sucho.

Życie

2011-09-17T18:31:00.007+02:00

Kiedyś przeczytałam: gdy jesteś wdzięczny, cały świat wychodzi ci naprzeciw: gdy szukasz miejsca na zatłoczonym parkingu, nagle się ono znajduje; gdy nie masz pracy, niespodziewanie otwierają się nowe możliwości; gdy chorujesz, łapiesz dystans i zatrzymuje cię najdrobniejszą radość; gdy czekasz na miłość, ona się staje cicho...
Dziś postanowiłam obejść swoje nowe miejsce na ziemi, na ścianie zielenił się napis: życie jest piękne. Spojrzałam w górę, niebo błękitniało spokojem.
Życie jest piękne-wyszeptałam z pewnością.

Kolor szczęścia i zakupoholenie

2011-09-15T16:21:00.007+02:00

Ja, która nie znoszę zakupów ( tu nie wliczam książkomanii) od jakiegoś czasu biegam po sklepach i tracę oddech: oglądam wystawy, katalogi, uśmiecham się do manekinów. Czy już mówiłam, że lubię panów z wysokim czołem? Tu niewątpliwie zagrał mój Tatko, który ma baaardzo wysokie czoło, a który jest najlepszym z ojców.
Zatem zakupoholę się. Tym razem jednak to przyjemna zadyszka-próbuję skompletować marzenia do swego M-3. To cudowne uczucie (niech gra egzaltacja!) Wczoraj stałam w moim mieszkaniu na środku pustego pokoju. Przez otwarte drzwi balkonowe szeroką smugą wpadało słońce. Mimo niezbyt sprawnego kolana rozłożyłam ramiona i zawirowałam w słońcu jak dziecko. Pamiętam, dawno temu zrobiłam tak samo, gdy wracałam z tarczą z arcytrudnego egzaminu sesji letniej, kiedyś tam, w Olsztynie. Cała Grunwaldzka była moja, a Żołnierska jaśniała kolorami jak w kalejdoskopie...
Przez jakiś czas będzie mnie tu mniej, bo sami rozumiecie...
Jaki kolor ma szczęście? Jestem szczęśliwa, czego i Wam życzę. Kolor wybierzcie sobie sami.

- Dagadana

Cameraria ohridella

2011-09-12T11:45:00.006+02:00

Lato oszalało jakby na finiszu dawało znać, że jest tylko przespało lipiec i sierpień.
Kasztanowce smutnieją w całym mieście. Szrotówek (Cameraria ohridella) szaleje w ciepłych promieniach słońca i rdzą wyzłaca najpiękniejsze drzewa. Szkoda pięciopalczastych. Kasztany, małe i kolczaste, jakby w obawie przed chorobą spadają przedwcześnie. Na termometrze od północnej strony 26 stopni.
Poniedziałek dyszy zdziwiony.

Bezpowrotne

2011-09-11T11:44:00.003+02:00

Uczę się cierpliwości odmienianej na wszelkie możliwe sposoby. W międzyczasie wyglądam przez okno i coraz więcej we mnie melancholii. Ze świata płyną maile pełne żalu za tym, co już nie wróci. Umiejętność pożegnań to wielka sztuka-uczę się jej starannie i wcale nie jest mi łatwiej. Im więcej mam lat, tym trudniej żegnać bezpowrotne. Powinnam wypłakać żal. Tłumione emocje kumulują się tuż pod sercem - oddychanie na pół gwizdka nie jest sposobem na smutek. Dobrze, że słońce za oknem, a dalekie nawoływania żurawi obiecują powroty.

Idzie nowe

2011-09-10T16:39:00.003+02:00

Zmieniam miejsce, w którym będę dokarmiać i rozbestwiać marzenia. Jeszcze dwa tygodnie, może trzy i zacznę być bardziej dorosła na całkiem swoich śmieciach. Dziś pakuję książki. Zamieszkają razem z nowymi marzeniami na nowym miejscu. A jesień uśmiecha się łagodnie. Warto marzyć.

Panny z mgieł Jana Sebastiana

2011-09-09T06:17:00.008+02:00

Zapowiedź jesieni jest najładniejsza. Nad fabryką mebli zaczyna się leniwe ptaków wstawanie, a potem rozciąga się szeroko i prawie staje się film. Nic nie ma jednak z grozy. Zapowiada odloty i obietnice mgieł, które coraz częściej widać na polach. Niewidzialne panny młode zsuwają misterne koronki ze swoich głów, jak tiulem wysłane początki dni... Nawet deszcz wychodzi im naprzeciw i stroi ich włosy w migoczące diamenty.
Wyglądam przez kuchenne okno. Coraz jaśniej pali się korona drzewa-zapowiadacza jesieni. Ciągle zapominam, jak się nazywa? To na nim zimą buszują pękatobrzuszkowe gile. Może to jesion? Nie pamiętam...
Deszcz wystukuje na strunie D smyczkowe largo. Jan Sebastian Bach uśmiecha się w zamyśleniu. Dziś zaprosił spokój.

Dziewczyna z Albatrosa

2011-09-08T06:11:00.009+02:00

Augustowskie noce i dni są ładniejsze.Otulone mikroklimatem, dopieszczane borowinami w Hotelu Warszawa, dosmaczane świetnymi lodami i ciepłymi jagodziankami z cukierni Stojanowskiego... Czas nad Neckiem śpiewa stare szlagiery i tylko w nich im ładnie, gdy na styku lata i jesieni odchodzą w zapomnienie letnie miłości, które miały być na zawsze, a zawsze skończyło się wraz z ciepłymi nocami. A potem zostają piosenki, czasem wiersze. Na ulicy Mostowej wakacje przysiadają zdumione w pałacu z gumy - amerykańska tandeta rozsiadła się na placu zabaw dla dzieci. Czasem zastanawiam się, kto tak lekką ręką odziera miasto z jego urody? Augustów-miasteczko magiczne, które każdym latem wchłania dodatkowo tylu przyjezdnych, ilu ma mieszkańców...
Niedługo będę tu częstym gościem. Kiedyś kochałam tu pierwszy raz - na śmierć i życie. Owo "śmierć i życie" teraz uśmiechają się do mnie ciepłym wspomnieniem. Tym razem gród nad Nettą pozna mnie jako logopedę.

Paradoksy serca

2011-09-07T07:36:00.017+02:00

Każdego dnia kradnie mi serce, a im więcej go jej oddaję, tym bardziej ono ogromnieje.
*Poznajcie Zarę.Oto ona.

Spacery z psem

2011-09-06T06:07:00.002+02:00

Uczę się nowych dni, które wchodzą mi pod kołdrę śmiesznym sapaniem psa. Poranne spacery obiecuję dłuższe życie.
Wszak czy nie przesypiamy onego?

Wrzesień

2011-09-01T09:09:00.004+02:00

Chłonę ciszę, która mnie kołysze. Spokojnie mi, a za oknem pierwszowrześniowy deszcz.
Parasole kokietują niebo.

Zara

2011-08-31T18:16:00.009+02:00

Za chwilę, już za chwileczkę, moje cztery kąty weźmie w posiadanie Zara - póki co- mała psina: krzyżówka labradora, wyżła weimarskiego i "wilczycy". Jestem wniebowzięta i już nie mogę doczekać się soboty. Kupiłam dziś jej legowisko i inne "strasznie" ważne rzeczy. Obiecuję ją Wam pokazać.
Jak niewiele trzeba do szczęścia.
"Aby mieć właściwe spojrzenie na własną pozycję w życiu, człowiek powinien posiadać psa, który będzie go uwielbiał i kota, który będzie go ignorował" - Derek Bruce

Na zdrowie

2011-08-30T08:13:00.005+02:00

przez wpółotwarte okno wdycham błękit
i oczy moje coraz bardziej niebieskie
widzą wyraźniej świat
zaledwie od wczoraj
w rozciągniętej przestrzeni
zachłystuję się czasem
rozłożonym na parapecie
siostry miłosierdzia termometrem jak pistoletem
strzelają prosto w czoło
by za chwilę uśmierzyć ból
niespiesznym stukaniem drewniaków
niosącym plastikowy kieliszek na zdrowie

Drobnochwile

2011-08-29T09:02:00.003+02:00

Zagryzam niepokój, który przychodzi zawsze gdzieś na przednówku września. Bo jak to będzie; jak się poukłada; czy będzie dla mnie miejsce i jak bardzo oddam serce miejscu, które co roku mnie dręczy tysiącami wątpliwości?
Dziś pierwsza rada, no i egzamin na kolejny stopień nauczycielski. A w zasadzie pierwszy. Myślałam, że nie będę się przejmować, a jednak.
Poetka od siedmiu blogów. Kolejne drobnochwile za mną, następne przede mną. W tym miejscu lub innym.
Czy już tu mówiłam, że mój debiutancki tomik ma tytuł "Drobnochwile". Uśmiecha mnie jego śliska okładka i zapach farby drukarskiej. Gładzę jego powierzchnię i jakby mi lżej.

Kamień

2011-08-27T09:08:00.005+02:00

Są takie kamienie
które śpiewają nad ranem
mantry wszech kojące
w lekkich powietrzach unoszą dzieci
które miały być zaraz po zawierusze
czas je wygwizdał wiatrem od pól
a one wiernie czekają na tych którzy w drodze
kurz rozmydla horyzont
w tytoniowych oparach
sierpień zawisł na suszarnianych żerdziach
nie wracasz młodości
choć tyle obiecałaś

***

2011-08-26T09:04:00.003+02:00

pamiętam tyle bzdur
z uniesienia brwi czytam
tamten nagi księżyc
pluskający się na przeminie
młode lato pachniało miodem i papierosami
rozliczanymi gdzieś pomiędzy westchnieniem
a słonym oczekiwaniem na deszcz
z piołunu wtedy wróżyłam
na czas dorosłości która przyszła
mimochodem tuż nad ranem

Wszystko plynie

2011-08-19T17:24:00.001+02:00

Wakacje 2011 to czas szpitali, kicania na kulach i pospiechu dosc bolesnego.
Dzis znow ogladam deszczowe lato zza szpitalnej szyby.
Tato M. powiada: wszystko jest w twojej glowie.
Wizualizuje zdrowie kropla po kropli z kroplowek, ktore dzis robia za sniadanie,obiad i kolacje.
Jestem glodna!

Blisko

2011-08-16T15:40:00.005+02:00

ucisz we mnie niebo
złotooki bezsenny
na kocich łbach marsze wygrywają
niedojrzałe kasztany
jesień całkiem blisko
już mgłami się otula
ciężka deszczem i jabłkami

- Sophie Zelmani

Lunarne opowieści

2011-08-15T11:20:00.003+02:00

Jestem. Wracam zdyszana na chwilę jak się wraca w ulubioną przestrzeń, choćby najciaśniejszą. Na nosie ciągle mam noc i oczy bardziej chmurne niż zwykle. W tysiącach wątpliwości zapominam, że sierpień; że perseidy i że księżyc tylko latem panoszy się w kuchni. Wtedy można z nim pogadać całkiem niespiesznie. Wysłuchać opowieści, które brzmią każdego sierpnia, a jakby pierwszy raz były. Mogłyby się nazywać: Lunarne amory tuż nad krawędzią stołu.
Brak mi spokoju. Nie gniewaj się na mnie, że tak mało opowiadam. Uciekaniem też potrafię opowiedzieć ciebie.

Rwane noce

2011-08-12T20:57:00.005+02:00

Wieczory przechodzą łagodnie w noce, by gdzieś nad ranem rozmglić się na polach.
Tak naprawdę sierpień ledwie mnie dotyka. Delikatnie boli utykaniem i wyrywaniem do przodu, ku kolejnej jesieni. Czekam aż będzie lepiej. Czasem zastanawiam się, jak bardzo człowiek składa się z czekania?
Od miesiąca marzy mi się noc bez przebudzeń. Może to będzie już dziś?

- Sophie Barker

Probierz

2011-08-09T11:30:00.003+02:00

Dzięki jednemu z blogów, które podczytuję, zabawiłam się dziś.
"Osobiście nie identyfikujesz się z żadnym prądem umysłowym, drogi Gościu? A może jednak, tylko nie jesteś tego do końca świadom? Ewentualnie jedynie uważasz, że się z jakimś identyfikujesz, choć rzeczywisty światopogląd za tym nie przemawia." - tu znajdziecie ten probierz.
Dzisiaj mi po drodze z Platonem. I czytam:
"Jako niepoprawny optymista, święcie wierzysz w fakt, jakoby każdy byt miał swoją lepszą, jaśniejszą stronę... "
M. zwykła do mnie mawiać: popraw aureolę, bo ci się przekrzywiła.
Samo życie.

Tête-à-tête

2011-08-08T11:12:00.006+02:00

Powracam jak się powraca do ulubionego kubka, miękkiego koca i słów cichych głaszczących duszę. Oswajanie swoich miejsc ma coś z magii: ściany przesiąkają timbrem znajomego głosu, poduszka oddycha ciepłym zapachem, Stacey Kent opowiada wakacje, w powietrzu snuje się słodko-winne tête-à-tête: dom i ja.
Dobrze jest wracać.

- Stacey Kent

Ciemnolubni

2011-08-05T15:34:00.002+02:00

wiersze sa dzis chore
krwawia od nadmiaru przymiotnikow mylonych z przymiotami
wersy prowadza donikad
puste niezrozumieniem przysiadaja na strychach umierajacych domow
przewrocony do gory nogami stan rzeczy miesci sie
jedynie w glowach ciemnolubnych nockow

Sierpniowe migawki

2011-08-01T09:31:00.004+02:00

Sierpien zaczyna sie morzem popielatych poslancow jesieni. Jeszcze niebo sie przed nimi broni na ratunek wysylajac letnie sukienki wiejskich dziewczyn i kajaki pelne opalonych panow w wieku tuzprzedsrednim. Blyskaja biela zebow: "hej, tam na brzegu" i "co pani sie stalo?"- oparte o porecz pomostu kule osmielaja ciekawosc.
Mam wrazenie, ze lato dostosowalo sie do mnie: plynie wolno, jakby tez podpieralo sie na kijach; nie smaga upalem wiedzac, ze na nic Kanal Augustowski na wyciagniecie reki, skoro nie moge plywac.
Kanapa z widokiem na Puszcze dopieszcza mnie przed okno: pachnie zubrowka; na pobliskiej galezi przysiadl kretoglow. Wystraszony, podobno, wydaje sykniecia na podobienstwo wielce niezadowolonego kota.
Za oknem warkot pily motorowej i osiemnascie stopni.
Lato trwa jakby mimochodem.

Calvados

2011-07-30T09:35:00.004+02:00

Sobotni poranek
Slonce gladzi jablonie
Czerwone rumience spadaja na trawe.
Puszczy sni sie Normandia.
Wokol pachnie calvadosem.

Ponad

2011-07-28T10:17:00.000+02:00

Blyszcze rozczarowaniem.
Jeszcze ludze sie malujac na skroniach czas i z wierzchu dloni wroze.
Przyjdziesz.
Juz kaszlesz zniecierpliwieniem.
Drobiac slowa dochodzisz do siebie.
Ponad to cie unosi
mala lodeczka niezrozumienia.

Slabosc

2011-07-26T20:36:00.002+02:00

slabi litera pojedynczosci
w za krotkich sukienkach
wodzimy anioly na pokuszenie
gdy nikt nie widzi mamy odwage byc
smutno-nieporadni
od slowa do slowa budujemy strozowki wiecznie zabieganym
bezdomnym lekkopiorym

Zamykanie dnia

2011-07-23T20:57:00.003+02:00

Noc wygarnia ze mnie nadzieje. Tlocza sie tuz przy lozku okraglymi oczami zajadajac glod niemowienia.
Ja blonie ci pokaze, jablonie i staw, w objecia ktorego zakochana czeremcha rzuca sie co wieczor i stale jest w niego wpatrzona tak samo.
Dzien zamyka sie nad lasem wtulony w rekoskrzydla nietoperzy.

Praktycznie

2011-07-21T17:04:00.001+02:00

jestem za dorosla na strofy
zza ktorych kawalek ucha i okragle kolano
opowiadaja zmartwychwstania bladych drobnochwil
z nich ucze sie byc naprzemiennie poetka jednego tomika
to znow kobieta lepiaca idealne pierogi
tuz nad brzegiem romantycznego my

Pozegnania z rajem

2011-07-19T10:51:00.001+02:00

Szykuje chwile na pozegnanie, na zalobe po miejscu z odrobina raju w tle. Czy zawsze cos musi sie skonczyc, by cos sie zaczelo? Patrze na rodzicow i chcialabym wierzyc, ze to tylko moja glupia nadinterpretacja blyszczy w ich oczach smutkiem. Bede szczesliwa, gdy znow jakies nowe miejsce oswoja dla siebie. Ciesze sie, ze zaczeli szukac.
Wygladam przez okno, pod plotem w objeciach Puszczy szczytuje balsamina.

(chce cie...)

2011-07-16T08:43:00.009+02:00

chce cie
opowiedziec dlonmi
wsunietymi miedzy uda sie
lub tylko zdarzy zyczenie unisono
grajace na czas i drganie
chce cie
opowiedziec miedzy slowami
wykwitajacymi na naszych cialach
otwieranych ustami

Koronki snow

2011-07-13T04:12:00.002+02:00

Milosne trele wysokiego C probuja pozszywac porozrywane koronki snow. Zycie dzieje tez, gdy snie.
Mgla pachnie spelnieniem. Odsuwam rabek koldry i juz w nogach mam przeciagajaca sie srode.
Na nowo ucze sie zachwytow nad miejscem, ktore za chwile koloryzowac bedzie pamiec.

Dlonie

2011-07-11T20:40:00.003+02:00

w mlodej milosnej nic nie tlumaczy afektu
miedzy czwartkiem a snem
cieply wiatr spod remizy
wymiata wygasle namietnosci
gdzie zaru tyle ile dloni uczacych sie na slepo letnich milosci
wsunietych pod spodnice

Zaokienny bezmiar bez znakow diakrytycznych

2011-07-09T03:38:00.003+02:00

Wszystko zdarza sie po cos. Oddalenie uczy mnie cierpliwosci i zgody na odrobine blogowego niechlujstwa.
Wpatruje sie w jasniejace okno. Lipiec podarowal mi bezsenne noce tuz nad brzegiem Puszczy. O Serwach wiem juz tylko z przekazow siwowlosej warszawianki, ktora w wieku 80 plus potrafi o wlasnych silach doplynac na wyspe i wrocic na piaszczysty brzeg. Czy spokoju, ktory jest w oczach pani Marii mozna sie nauczyc? Za oknem jakis ptak wola jakby polknal gwizdek. "Slyszy pani? To wilga"- pani Maria usmiecha sie lagodnie. Jej drobna dlon poprawia spadajacy na czolo bielutenki, niesforny lok.
Moj Morfeusz dzis ma wychodne. Z zachodniej sciany lasu pan kukulka wabi pania zazule. Czas sie dzieje swoim rytmem, tylko ja chwilowo zwolnilam.

Komu w drogę

2011-06-26T09:25:00.003+02:00

Na czekanie
na wszelkie zbiegi okoliczności nieusprawiedliwione
na dziś i na potem
Moloko

Komu w drogę, temu teraz.

W samo południe, a w zasadzie ciut przed

2011-06-25T09:46:00.006+02:00

Nie lubię szpitali. Nie lubię uzależnienia od innych. Nie lubię ruchów, które nie ode mnie zależą. Pakuję torbę i mam wieczny dylemat: czy nie za mało biorę książek? Z drugiej strony przecież mi podrzucą. Ale to tak jak z papierosami, gdy je paliłam, lubiłam mieć zapas. Zbliżający się koniec wzbudzał we mnie panikę.
I to pytanie, na ile mnie 'zamkną'? Niewiedza jest najgorsza.
A to już jutro. 26 czerwca przed południem. I ta burza we mnie...
Powtarzalność bywa męcząca. Bywa i nadziejna.

- Diana Krall

Tęcza

2011-06-24T08:03:00.004+02:00

zapowiadam się na nas
jak się zapowiada pogodę
tuż przed urlopem
gdzie deszcz i słońce
wspólnym traktem biegną
siedmiopasmową autostradą
między tak a nie

Tuż przed

2011-06-22T20:47:00.007+02:00

Pomału składam rzeczy, które zabiorę ze sobą w augustowski mikroklimat: dwie książki; zeszyt na myśli, które tak szybko uciekają; mp4 z nagranymi książkami i radiem, by Trójka mnie usypiała... Z większych grzechów, które ze sobą zabieram to tabliczka gorzkiej czekolady i niecierpliwość, którą staram się upchnąć na jak najmniejszej powierzchni mnie.
Czy już pisałam, że szpital jest położony w lesie? Od niedzieli będą mnie budzić gałęzie sosen lubieżnie ocierające się o szyby.

- Krystyna Prońko

Nie(bo) wie ?

2011-06-21T08:36:00.005+02:00

Chciałabym nazwać mój strach, by mając imię, nie miotał się nieprzypisany.
Zaglądam to na zachód, to na wschód i chmury ganiam po moim niebie. Dziś letnio we mnie, a do lata tak daleko. Dotykam ekranu i jasność się staje.
Tyle jeszcze we mnie wątpliwości trzeba zagłuszyć.
Łyk kawy i już będę za progiem.
Kurz na półkach bibliotecznych czeka.

A od rana chodzi za mną ta melodia. Z filmu "Jak w niebie". Warto go obejrzeć.

- Gabriellas Sång

Termin

2011-06-20T08:43:00.003+02:00

Już za chwilę będę pokładać się razem z czasem tuz obok lasu.
Wyciągnęłam kule. Dziś o 10.00 powinnam wiedzieć, kiedy zacznę ich używać na nowo*.

* już wiem,będę ich potrzebować za tydzień.

Skrzydło

2011-06-19T10:39:00.005+02:00

Na przekór temu co za oknem
zawieszam skrzydło na wietrze.
W małych chwilach patrzę jak jerzyki
przymierzają je w lot.

- Paul McCartney

Laury

2011-06-17T06:49:00.006+02:00

"A gdybym na laurach chciał spocząć
Nie pozwól się pchać w takie błoto
Spraw bym te laury miał gdzieś..."

- Robert Kasprzycki

Dziś Szuflandia znalazła we mnie kąt... Jak dobrze, że są takie słowa, które potrząsają za ramię...

Używki

2011-06-16T07:00:00.011+02:00

Jeszcze chwila i wrócę do "używek": książki "nie na temat" wygiętej grzbietem do góry; zaspanych fotografii; tajemnych zapisków porozkładanych w miejscach bóg wie gdzie; pozwolę żyć opowieściom zastygłym na klatkach filmowych.
Jeszcze chwila... I złapię oddech.
Jeszcze tylko: umówić termin operacji, napisać "kilka bardzo ważnych bzdur" i... i już.
Patrzę na używającą MM. Wydaje się szczęśliwa.

- Robert Kasprzycki

Planowanie wcieleń

2011-06-14T08:32:00.011+02:00

Dziś będę szczęśliwa-robimy inwentaryzację biblioteki.
Czy ja nie powinnam była zostać bibliotekarką?Albo choćby panią z kiosku?
Jednak nie, wróć!
Ja przecież oprócz książek potrzebuję każdego z moich orłów, który uczy mnie cierpliwości: Konrada, który mówił, że jest pani prawie ładna i że: Marta jest szalona jak jego pies; Iwonki, która ostatnio zakochana ma niebo w oczach; Magdy , która udaje poważną i surową, a ma gołębie serce...
Wczoraj ostatni raz odprowadziłam ich spod moich bacznych spojrzeń, odeszli strasznie dorośli...

Wygwizdana

2011-06-13T07:27:00.009+02:00

Staję się nudna opowiadając czas, który mnie popędza.
Poza progiem domu próbuję każdą chwilę nagiąć do siebie i tchu mi brakuje. W domu pozwalam Pannie Leniwej pokładać się na kanapach, liczyć zmarszczki i płatki spadającego clematisa.
Z pośpiechu gubię notatki, dwa razy zmuszona robić to samo. Zła na siebie przewracam wszystkie kąty w poszukiwaniu tego, 'co tu przecież było'. Bałaganiara-słyszę jak syczy przez zęby Panna Odpowiedzialna. Tuż za jej plecami widzę jak Panna Leniwa na migi zaprasza mnie na kawę. Szumi czajnik. Czasami specjalnie pozwalam mu wygwizdać mnie.
Za chwilę włożę granatową sukienkę* i będę strasznie poważną panią z komisji.

- Yasmin Levy

* zapomniałam o tej jedynej w mojej szafie-dziś przyszedł jej czas

"Jazz na pTak"

2011-06-12T11:31:00.008+02:00

Przypadkowo stałam się posiadaczką płytki za niecałe trzy złote polskie. Piątkiem zabrakło Wyborczej, którą kupuję od lat, "bo program". Śmieszne to, wszak w telewizorze mam program na wyciągnięcie pilota, ale przyzwyczajenie... Dzięki temu przyzwyczajeniu w tle snują się ptaki pochowane między jazzowym graniem. Kto nie ma, niech żałuje. "Jazz na pTak" z "Dziennika". Gazeta jeszcze nie czytana, ale te nuty brzmią i brzmią. Współgrają z zachmurzonym niebem za oknem i nocami, które podchodzą tak blisko i wsuwają dziewięciostopniowe chłodne palce za koszule.

zbieram okruchy słów i wołam ptaki,
które w twoich dłoniach mieszkają
nieme podchodzą kołysząc się na boki
tłuste zapowiedzią na czas małejnocy

Pierwszy koniec roku

2011-06-10T07:06:00.006+02:00

Mija kolejny rok. Dziś wylecą w świat drugo- i trzecioklasiści. Nie będzie im łatwo. Pocieszające jest to, że chroni ich nieświadomość i wiara, którą mają dzieci.
Może to dobry kapitał na przyszłość?
Niepełnosprawność intelektualna jak orteza, która nie pozwala padać na kolana.

Strofy

2011-06-09T14:28:00.004+02:00

wiersze nie lubią skwaru
zatłoczonych deptaków
i spoconych dłoni
strofy lubią wiatr od morza
który porywa sukienki
z nadzieją na więcej

Ósmy czerwca

2011-06-08T07:15:00.009+02:00

Przyspieszam.
Na czas rychłego unieruchomienia sumuję kolejne kroki.
Niespokojna celebruję małe chwile.
Słoneczna polana patrzy na mnie oczami białych kwiatków.
Obok mnie przysiadają parafrazy:
jeśli idziesz lasem, nie zapomnij powąchać poziomek.

- Gabriela Lencka

Juliowanie i ćma trociniarka

2011-06-05T13:02:00.009+02:00

Dopieszczam balkonowy clematis łagodnymi dotknięciami. Nad ranem wrony mu się spowiadają przysiadając mimo. Najpierw zagląda mi przez ramię, a potem już tylko przegląda się w chmurach. Tonę w słowach. "Pielgrzym nad Tinker Creek" opisuje świat, w którym mogłabym być 'na wcale'.
"Nieraz miałam okazję przekonać się, że sprawy,które mnie pochłaniają bez reszty, nie interesują innych ludzi i nie robią na nich najmniejszego wrażenia. Uwielbiam upatrzyć sobie na jakimś przyjęciu Bogu ducha winnego gościa, podejść do niego, zmierzyć go dzikim, roziskrzonym wzrokiem, jak sędziwy marynarz z poematu Coleridge'a, i zapytać: Czy wiesz, że w głowie zwykłej ćmy trociniarki znajduje się dwieście dwadzieścia osiem różnych mięśni?"
Tyle nie wiem. Jakie to pocieszające.

Termometr

2011-06-03T21:59:00.006+02:00

Lubię ten moment kończącego się dnia. Powietrze pachnie mokrą ziemią.Pewnie gdzieś spadł deszcz. Ciągle zapominam kupić termometr, ten północny. Poprzednik skończył żywot trzy piętra niżej i mam tylko temperatury południowe.
Ja nieodrodna córa bieguna zimna dyszę słońcem.
25 stopni to dla mnie szczyt marzeń. Powyżej to już piekło.
W następnym wcieleniu nie miałabym nic przeciwko Finlandii.
Zaraz, niech pomyślę...Czy tam są zorze polarne?
Jej Chmurność ma rozmarzenie w oczach.

Lapidarnie

2011-06-02T16:30:00.005+02:00

Czas uwięziony w dźwięku migawki pachnie mgłą i truskawkowym deserem. Czwartkowy wschód i zachód kłócą się o pierwszeństwo.

Letnia Odpowidzialność

2011-06-02T06:58:00.011+02:00

Pogania mnie czas. Powinnam zacząć zauważać ten nóż, który błyszczy w słońcu. Paradoksalnie im więcej słońca, tym słabiej widzę ostrze zbliżające się do mojej szyi.
Mistrz ostatniej prostej to ja.
- Chciałabyś!-szepcze Panna Rozsądna
- Weź się do roboty!- syczy Panna Odpowiedzialna i strzepuje niewidzialny pyłek ze swojej idealnie wyprasowanej sukienki.
Obrzucam ją zazdrosnym spojrzeniem. Ładnie jej w tej letniej sukience. Wiecie, że w mojej szafie nie ma ani jednej?
Coraz częściej mi się śnią.

Wschodnio

2011-06-01T15:35:00.003+02:00

Kończący się rok szkolny wygania moje sny tuż przed wschodem słońca. Posłuszna otwieram północne okno i przycupnięta na parapecie witam kolejne środy, poniedziałki czy wtorki. Znam ten stan - to niepewność.
Anioł stróż zza mego ramienia uspokaja:będzie dobrze. Będzie! Bo przecież, tu czy gdzie indziej, nauczyłam się już być szczęśliwą. Na miejsce najłatwiej trafić z zamkniętymi oczami.
I znów Mały Książę przemknął obok mnie:
"Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu."