sobota, 4 stycznia 2014

"Tato, gdzie jedziemy?"

Oswajanie niepełnosprawności. Oto jak nazwałabym tę książkę, która zawładnęła moim popołudniem. To "Tato, gdzie jedziemy?". Czasem, gdy pracuję wybucham gromkim śmiechem, bo czasami M, czy S, rozkładają mnie na łopatki swoim nieprzewidywalnym zachowaniem. Czasem za ten śmiech się strofuję, bo przecież M. i S. są niepełnosprawni intelektualnie. Mocno niepełnosprawni. Autor książki, ojciec dwóch niepełnosprawnych chłopców, która pozwala na śmiech  i jednocześnie gorzką zadumę, rozgrzeszył mnie z niestosowności mego śmiechu.

"Thomas i Mathieu rosną. Mają po jedenaście i trzynaście lat.Przyszło mi do głowy, że kiedyś będą mieli zarost, trzeba będzie ich golić. Wyobraziłem sobie ich z brodami.
Pomyślałem, że gdy dorosną podaruję każdemu dużą zakrzywioną brzytwę. Potem zamkniemy ich w łazience i niech sami sobie radzą z brzytwami. Kiedy ze środka  nie będzie dobiegał żaden dźwięk, weźmiemy szmatę i pójdziemy posprzątać łazienkę.
Opowiedziałem to żonie dla żartu"

1 komentarz:

  1. Tez tak mam, że czytam żeby jeszcze bardziej oswoić to z czym spotykam się w pracy. Nie znałam tej książki, dzięki za podpowiedź :)
    pozdrawiam styczniowo :)

    OdpowiedzUsuń